Introductie
Nadat ik vrij vlot het eerste gedeelte van mijn studie had afgerond, besloot ik dat ik nog niet klaar was om aan mijn co-schappen te beginnen. Na eerst een jaar andere studie vakken aan de UvA te hebben gevolgd, wilde ik graag mijn wetenschappelijke stage gebruiken om een goede research evaring op te doen en een periode in het buitenland door te brengen. Via eigen contacten kwam ik terecht op het Molecular Cardiology Research Institute van het New England Medical Center in Boston, Verenigde Staten.

Onderzoek
Het lab waar ik terecht kwam bestond uit mensen van alle leeftijden en achtergronden. ‘Gewone Amerikanen, veel Aziatische mensen, maar ook Amerikaanse studenten en Europeanen. Iedereen was enorm behulpzaam, zowel bij mijn werk binnen het lab als voor dingen daarbuiten. Iedereen vond het ook leuk om naast het werk dingen te doen, het hoogtepunt was toch wel het jaarlijkse ‘retreat’. Hierbij gingen we met het hele lab 2 dagen naar Cape Cod, waar we overdag lezingen hadden en ’s avonds een poster sessie en diner om daarna met het hele lab in de kroeg te eindigen!
Vooraf was afgesproken dat ik zou meelopen met een moleculair biologe om me basis labvaardigheden eigen te maken, en daarnaast mijn eigen project zou doen: een onderzoek naar de ‘response to vascular injury’ in muizen waar het ‘rapid signaling patway’ via oestrogeen receptor alpha was geblokkeerd. Oestrogenen zijn een belangrijk gebied van interesse in de vasculaire geneeskunde; dit komt voort uit de waarnemingen dat vrouwen minder hart- en vaatziekten hebben dan mannen en dat vrouwen na de menopauze een aanzienlijk hogere incidentie van hart- en vaatziekten hebben. Oestrogenen kunnen langs verschillende wegen effecten uitoefenen op de vasculatuur. Grofweg kunnen deze effecten in 2 groepen worden ingedeeld: de klassieke nucleaire effecten (‘genomic effects) waarvoor veranderde gen expressie noodzakelijk is, en snelle effecten (‘rapid effects’) die resulteren in verhoogde productie van NO.In mijn onderzoek heb ik gekeken naar het effect van behandeling met oestrogenen of placebo op de reactie op vaatschade. Hierbij vergeleek ik muizen met over expressie van een peptide dat de snelle effecten uitschakelt (ER­_176-253 muizen) en wild-type muizen na een ‘mouse carotid injury model’ waarbij de a. carotis wordt ontdaan van zijn endotheel. In dit model wordt vaatschade bepaald door toegenomen media dikte en proliferatie van gladde spiercellen. Uit dit onderzoek bleek dat wild-type muizen die oestrogenen kregen aanzienlijk minder verdikking van de media en proliferatie van gladde spiercellen vertoonden dan wild-type muizen die een placebo kregen. In ER­_176-253 muizen verdween dit beschermingsmechanisme, hier was geen verschil meer aantoonbaar tussen muizen die placebo en muizen die oestrogenen kregen. Deze bevindingen suggereren een belangrijke rol voor de oestrogeen gereguleerde snelle signaal paden in de bescherming van de vasculatuur.

Wonen en werken in Boston
Onderzoek doen in de Verenigde Staten en Boston in het bijzonder biedt heel veel mogelijkheden. Er is veel geld en kennis beschikbaar en het niveau en tempo liggen enorm hoog.Ik heb intens genoten van deze uitdagende en stimulerende ervaring. De lange dagen waren voor mij geen probleem, ik vond het werk leuk en had leuke collega’s waardoor er ook zeker ruimte was voor gezelligheid op de werkvloer. Ik zou het iedereen van harte aanraden, maar niet als je niet van plan bent om er vol voor te gaan. Het is een echt geval van: Je haalt eruit wat je er zelf instopt.
Ondanks het harde werken, was er ook zeker veel ruimte voor een leven naast het lab. Ik woonde met een aantal andere Nederlanders in Brookline, wat op ongeveer 20 minuten fietsen van Boston ligt. en dat maakte het zeker makkelijk om snel sociale contacten op te doen. Iedereen zat immers in hetzelfde schuitje en was op zoek naar nieuwe vrienden. Hierdoor viel het me 100% mee hoe snel ik een sociaal leven had opgebouwd. En omdat iedereen in het buitenland zit, heb je allemaal zin om veel te ondernemen. Veel samen eten na het werk, in de wintermaanden vooral buiten de deur, heel gewoon in Amerika en zeker niet duur, maar in de zomer werd vaak de barbecue aangezet en met een grote groep van het heerlijke weer genoten. Ook werden er de nodige uitstapjes gemaakt; bijvoorbeeld naar New York, Maine en ik heb zelfs met een aantal mensen een trip naar LA, Vegas en San Francisco gemaakt.
Het contact met Amerikanen was in het begin wat lastig, ze zijn erg vriendelijk maar ook wat terughoudend en moeilijk te doorgronden, Nederlanders zijn toch een stuk directer. Door mijn langere verblijf maakte ik op mijn lab toch een aantal goede vrienden die het op zich namen mij de Amerikaanse cultuur eigen te maken. Zo kwam ik bij veel mensen thuis terecht en werd ik naar elke sport wedstrijd meegenomen, heel erg leuk!

Het is een fantastische periode geweest, die zonder de financiële bijdrage van de Saal van Zwanenbergstichting niet mogelijk was geweest, dus nogmaals heel hartelijk dank!