 Persoonlijke ervaringen van studeren in het buitenland
Voordat ik het besefte zat ik in het vliegtuig, weg van mijn vertrouwde omgeving, weg van Groningen, weg van Nederland op weg naar het onbekende. Het onbekende was een 4 maanden durend onderzoeksproject in Stockholm, Zweden. De Reis naar het onbekende
Zaterdag 28 februari jl. was het dan zover, na afscheid genomen te hebben van mijn vriendin en familie, ben ik vertrokken vanaf Schiphol met het vliegtuig naar Stockholm. Twee uren later lande ik temidden van een hevige sneeuwbui op Arlanda, de internationale luchthaven van Zweden. Na mijn koffer opgehaald te hebben en de douane gepasseerd te zijn stond ik buiten in de kou, dus opzoek naar de bus richting Stockholm. Deze had ik snel gevonden en een verbazingwekkende busrit van 40 minuten volgde. Verbazingwekkend zowel door de met sneeuw bedekte mooie omgeving, die aan mij voor bij flitste, en over van de snelheid van de bus, met dik 90 kilometer per uur over een besneeuwde autosnelweg rijden was voor mij toch wel een beetje een shock. En dan ben je er en uit de bus sta je zo midden in Stockholm, in een woord geweldig! Mijn hotel was snel gevonden, het bleek toch een beetje af te wijken van de brochure. Voor de komende 4 maanden had ik de beschikking over een geheel in retro stijl ingerichte kamer. Kortom een kamer met een bed en een eigen badkamer in een appartement van een 82 jarige oude dame. De voorbereiding
Drie maanden eerder was ik nog druk bezig met mijn bijvak (afstudeerproject), dat gericht was op de synthese van nieuwe dopaminerge verbindingen, bij de vakgroep Farmacochemie. Ik wilde eigenlijk ook nog meer onderzoek gaan doen dat betrekking zou hebben op radiochemie en PET en daarom heb ik geïnformeerd bij mijn begeleider Prof. Dr. H.V. Wikström naar een onderzoeksproject in het buitenland. Na overleg met een mede student, die reeds in Zweden was geweest, kwam ik tot de beslissing dat ik ook graag naar Zweden zou willen en wel naar het PET-centrum van het Karolinska Instituut te Stockholm. Via mijn begeleider kwam ik in contact met het hoofd van de radiochemie vakgroep van het PET-centrum, Prof. C. Halldin. Na enig overleg per e-mail werd ik uitgenodigd om 4 maanden onderzoek te komen doen in het PET-centrum. Financiering
Even voor 4 maanden naar het buitenland dat kost toch wel een aardige duit. Zweden staat er toch om bekend dat het een vrij prijzig land is. In Stockholm is alles zo’n beetje anderhalf maal zo duur als in Nederland. Voor een biertje betaal je in daar omgerekend toch al gauw zo’n 5 euro voor 0.4 l en een komkommer koop je niet per stuk, nee dat gaat per gram. Gelukkig hoefde ik niet alles zelf te bekostigen en kon ik aanspraak maken op een aantal algemene fondsen, het Marco Polo fonds van de universiteit en het stipendiafonds van de KNMP. Daarnaast heb ik bijdragen gekregen van andere fondsen, die meer betrekking hadden op mijn onderzoeksproject. Zoals de Dr. Saal van Zwanenbergstichting en Solvay Pharmaceutical B.V.. Het Karolinska Instituut
Het Karolinska Instituut is een van Europa’s grootste medische universiteiten en werd opgericht in 1810. Een van de mede oprichters was Jöns Jacob Berzelius, een van de eerste Zweedse wetenschappers. Zijn vele opvolgers hebben ervoor gezorgd dat het Karolinska Instituut op ’s werelds medische kaart werd gezet. Dit deden zij door de onderzoekstraditie en de wetenschappelijke expertise van het Karolinska Instituut te continueren en te verbeteren. In 1895 verkoos Alfred Nobel het Karolinska Instituut als de organisatie die de winnaar van de Nobel prijs voor de geneeskunde zou nomineren.
De Vakgroep en het PET-centrum
Maandag ochtend 1 maart was het dan zover, de dikke schoenen aan getrokken en door de sneeuw naar het instituut gelopen alwaar ik om 9 uur een ontmoeting had met professor Halldin. Hij stelde mij tijdens het werkoverleg voor aan de leden van de vakgroep, de voertaal was hoofdzakelijk engels omdat het een vrij internationale groep was. Na het werkoverleg werd ik naar mijn werkplek gebracht, dit was in de kelder, op een kamer tezamen met een biologe. Het bleek dat de kelder gereserveerd was voor onderzoekers, hier bevonden zich dan ook diverse laboratoria. Maar geen PET-centrum te bekennen, deze bleken ze verstopt te hebben in de kelder van een ander gebouw waar je door middel van een tunnelstelsel kon komen.  Het Onderzoek
Mijn project was gericht op het synthetiseren en radioactief labellen van verschillende dopaminerge verbindingen, om zo studie te kunnen doen naar ziekten als Parkinson en Schizofrenie. Het is namelijk gebleken dat het labellen van dit soort verbindingen kan zorgen voor een zeer geschikte radio tracers met een hoge affiniteit voor de dopamine D2 receptoren. Deze tracers kunnen worden gebruikt in PET voor het tracen van dopamine D2 receptoren. Ook heb ik meegewerkt aan de ontwikkeling van het nieuwe geautomatiseerde fluorinatie systeem van de PET groep. Vrije tijd en cultuur
Door de weeks was ik ieder dag druk bezig. De werktijden varieerden, de ene keer van 8 tot 5 of van 9 tot 5 en soms werd het echt laat, e-mailen en msn’en met het thuisfront. Ik wilde eigenlijk niet iedere avond stil zitten en via een AIO regelde ik toegang tot de fitness ruimte met sauna. Dus 2 keer per week even lekker sporten en dan bijkomen in de “Bastu”, ja dat is sauna in het Zweeds. Vrijdagavonden werden door mij zeer goed besteed dan was het namelijk tijd voor ijshockey, samen met een Rus gingen we bij een Zweed thuis lekker op de bank zitten ‘gamen’ onder het genot van een lekker Zweeds biertje met 3,5% alcohol. In het weekend deed ik de was en ging ik naar musea en ’s avonds lekker de stad in met vrienden.
In het begin van mijn verblijf in Zweden kon ik eigenlijk bar weinig Zweeds verstaan, het was voor mij meer een mengelmoes van Engels, Fries, Duits en Nederlands met een aantal rare klinkers die ook in Knäckebröd voor komen. Na enige tijd kon ik redelijk omgaan met de taal en je leert ook deze taal vaak zoals je elke vreemde taal eigenlijk niet zou moeten leren. Wat me wel op viel is het feit dat Zweden zeer gesteld zijn op hun privacy en je niet snel zullen uitnodigen om een keer bij hun thuis langs te komen, pas als zij de kat reeds meerdere malen uit de boom gekeken hebben ben je welkom bij hun thuis. Dit proces kun je wel een beetje versnellen door aan te bieden om een fles met ‘lekkers’ mee te nemen. Echter kleeft er wel een maar aan het betreden van hun ‘walhalla’, je moet je schoenen uit doen. Of dit nu traditie is of dat ze gewoon zuinig zijn op hun mooie houten vloeren is mij niet duidelijk geworden in die 4 maanden. Aan alles komt een eind
Voordat ik er erg in had waren de 4 maanden voorbij en zat ik weer in het vliegtuig terug naar Nederland, terug naar mijn vriendin en familie. Nog even vakantie en dan begint de beroepsopleiding. Het was een onvergetelijke tijd, iets wat ik niet graag gemist zou willen hebben en als ik de kans weer krijg zou ik het zeker weer doen. Mijn dank gaat uit naar allen die mij geholpen hebben om dit mogelijk te maken. Met name naar de Dr. Saal van Zwanenbergstichting, dank voor de financiële ondersteuning van mijn onderzoeksproject.
|
